Om 8.00 kwamen Jan en Eric aan bij het pompstation Bijleveld bij Woerden. Met z,n drieën reden we via Utrecht, afslag Velp richting Zutphen naar Dieren. In Dieren hebben wij een vaste plek, waar we onze auto's parkeren en ons omkleden. Het was de dertigste Vael Ouwe georganiseerd door de fietsgigant Gazelle. Jan reed vandaag de tocht voor de twintigste keer. Bij de start ontmoetten we Kees en Joop. We dronken nog even koffie en ik trakteerde op gevulde koeken. Dat ging erin als koek.

Frans Jansen

10e Gezinstocht 10 juni 2006. 

Tebodin fietsdag 10 juni 2006

De weermannen en -vrouwen van Nederland hadden het al voorspeld: zaterdag 10 juni zou een prachtige dag worden! En ja hoor: bij het openen van de oogjes stond het zonnetje al te stralen aan de hemel! Deze dag kon niet meer stuk!
Natuurlijk was er nog een enkeling die toch een regenjas op de bagagedrager had gebonden voor ‘je weet maar nooit’, maar dat was toch beslist niet nodig! Om 10.00u was het verzamelen geblazen bij De Halve Maan in Rijswijk. Daar zat Jan al klaar met koek en zopie en nadat iedereen de routebeschrijving had gekregen gingen we op pad. Liesbeth en Dé zouden volgen, want het fietsenvervoer liep niet helemaal volgens plan! Marry voorop met het fluitje paraat om iedereen bij de les te houden als dit nodig mocht zijn.Bij de sluisjes in Leidschendam zou Marry het verkeer wel even tegenhouden, zij blies driftig op haar fluitje en stak haar hand in de hoogte om de verkeersstroom te laten stoppen. Alleen…………..was er in de verste verte geen verkeer te zien maar zij stond daar wel gezellig op het kruispunt in d’r eentje. Het oversteken ging in ieder geval lekker vlot. De eerste stop was na 15 km in de Vlietlanden. Hier werden we vriendelijk ontvangen met koffie en  heerlijk appelgebak. Het smaakte voortreffelijk! Hierna ging de tocht via Zoetermeer en Zoeterwoude richting de Delftse Hout. Onderweg hier naartoe dacht het hondje van Gerrit dat ie maar es moest gaan bungyjumpen en voegde de daad bij het woord. Al die tijd had het hondje braaf achterop de fiets aangelijnd in zijn mandje gezeten en nu sprong ie er ineens uit. Hij was even vergeten dat ie vastzat maar gelukkig voor hem kon hij zich loswringen en nam het rit aan naar het vrouwtje die een tiental meters verderop al van haar fiets was gesprongen. Gerrit lag van schrik al direct naast zijn fiets maar gelukkig is alles goed afgelopen. Wat een avontuur! Ergens onderweg hebben we nogmaals een drankstop gemaakt, want je moet natuurlijk wel blijven drinken met dat warme weer! Aangekomen bij het Rieten Dak in de Delftse Hout werden we wéér verwend. Nu met heerlijke pannenkoeken met een verfrissend drankje erbij. We zaten daar zalig aan het water.Toen wij vertrokken kwamen Liesbeth en Dé gelukkig ook aangefietst. Die hadden het restaurant ook gevonden.Rond 16.00u kwamen we weer aan bij het vertrekpunt en hier hebben we met z’n allen nog even genoten op het terras.Het was een geweldige fietsdag met het mooiste weer van de wereld. Jan, onwijs bedankt voor een supermooie tocht en volgend jaar zijn we er weer bij, hoor!

Iedereen bedankt voor de gezellige dag en voor het lachen! 

Anne-Marie Beekhuizen-de Wit

Openingstocht 8 april 2006. 

We schrijven 8 april. Volgens het KNMI wordt het deze dag zeer onstuimig, veel wind, veel regen. Die ochtend stond ik op en was het kurk droog. Dus ik dacht, het KNMI zit er weer naast. Goed er stond wel wind maar het was droog. De openingsrit heette niet voor niets "We kijken wel hoe de wind staat en dan zien we wel waar we naar toe gaan tocht". Bij de Spartaan aangekomen waren er slechts een vijftal rijders van TC Tebodin. Na de koffie gingen we klokslag 9.00 uur op pad richting het Oeverbosch. Tenslotte kwam de wind uit die richting. Nou hadden we dat maar niet gedaan. Bij Calve begon het langzaam te regen. Regenen werd hard regenen, harde wind, en nog veel meer regen. Dan de route maar inkorten dacht Jan. We stoppen dan maar bij Maasland. Maar het bleef regen. We stopten bij Schipluiden langs de Vliet. Een gezellig café restaurant. Volgens Jan was die tent altijd open. Die tent was dicht. Iets verder zat er nog een. Ook die was dicht. Nou dan zit er maar een ding op. Gauw naar huis en onder een warme douche. Jammer maar dit keer zat het weer tegen. Volgende keer hopelijk beter. De eerst volgende rit is op 6 mei. Dan, is zeker de lente begonnen en kunnen we in de korte broek fietsen. Tot die tijd blijven trainen en hopen op mooi weer. 

Vaele Ouwe tocht 25 juni 2005. 

Verslag Siegfried.

Ook dit jaar stond de Vael Ouwe weer op het programma van de Tebodin Toerclub. Aangezien ik weinig weet van
fietstoertochten is het mij onbekend of dit nu een echte "wielerklassieker" is. Wat ik wel weet is dat deze tocht al zo lang als ik mij kan heugen op het programma van Tebodin staat. In die zin is het voor mij daarom in ieder geval wel een klassieker. Als ik niet toevallig op vakantie of anderszins verhinderd ben, probeer ik ook altijd mee te rijden. Dit jaar dus weer van de partij. Zoals gewoonlijk doen we ons eerste bakkie in de kantine van de Gazelle fabriek in Dieren. Lekker bijkomen van de reis naar waar de wijzen vandaan zijn gekomen (het Oosten). Deze keer was ik al in de buurt en ben ik met de fiets naar Dieren gereden. Om 9.00 uur in de kantine is het al gezellig druk maar helaas maar een Tebodinner. Ook die was op eigen gelegenheid gekomen. Na een tijdje wachten waren we uiteindelijk met z'n vieren. Allemaal van een andere plek in het land aan komen reizen. Wel erg weinig om te starten als je weet dat er toch nog wel  twee of drie auto's hebben afgesproken op de parkeerplaats in Woerden (07.30 uur). Uit ervaring weet ik dat dat maar vijf kwartier rijden is. Na ruim drie kwartier koffiedrinken worden we toch een beetje ongerust. Er zou toch niets gebeurd zijn onderweg? Die onweersbui die exact om 9.00 uur de hemel zwart maakte was niet misselijk. Wie heeft het nummer van Jan de K? Helaas, niemand heeft het bij de hand. Van andere "laatkomers" horen we ook niets over brokken op de snelweg. Dan toch nog maar even wachten want zonder Jan op kop en Erik in de achterhoede kunnen we deze tocht echt niet fietsen.

Eindelijk, om 10.00 uur komt het Tebodin Peloton aanschuiven voor een lekker bakkie in de kantine. Die onweersbui begon
precies toen ze de auto voor de fiets wilden verruilen. Omdat suikertjes smelten in de regen konden ze de droge auto echter niet verlaten en hebben gewacht tot het weer droog was om te verschijnen aan de start van deze klassieker. De startbewijzen worden geregeld en met een uur vertraging gaan we dan toch nog van start. De weg is hier en daar nog wel erg nat maar gelukkig vallen de buien erg mee.  Een aantal van ons heeft besloten om in plaats van de 100 km route, het een beetje rustig aan te doen en verlaten ons op de Loenermark. Dat is het teken voor de doorgewinterde fietsers om een tandje bij te schakelen en de snelheid op te voeren. Voor mij is dat even schrikken. De 27 kmh waar ik aan gewend ben worden ruim overtroffen. Zouden ze het imago van suikertje kwijt willen raken en het verloren uur goedmaken door harder te fietsen? Op de een of andere manier lijkt het ook of de route iets anders loopt. Zouden ze de pijlen anders hebben neergezet of ziet het
er gewoon anders uit als met zand in je ogen probeert de kop van de ploeg bij te houden? En waar blijft nou die eerste post met versnaperingen. Een beetje pauze om om je heen te kijken en de gruisjes uit je mond te spoelen zou wel lekker zijn.

Wonderwel lukt het om de snelheden van 30+ vast te houden. Binnen afzienbare tijd komen we in Otterlo aan om te genieten van de vanzelfsprekende appelpunt met koffie/thee. De late start en de grote inspanning onderweg eisen hun tol. Naast de appeltaart moeten er extra brandstoffen worden gebracht door de ober om de man met de hamer voor te blijven. Na alle welkome aanvulling van de reserves gaan we met volle kracht weer verder. Met gezwinde spoed op weg naar de Emma-pyramide. Het lijkt wel of we achterna gezeten worden zo hard gaat het. Gelukkig zit de wind ook achter ons aan zodat ik af en toe een duwtje mee krijg. Na de stempelpost bij de Pyramide laat Jan de teugels vieren. Er is toch geen houden meer aan. Nog steeds niet moe gereden moeten de heuvels rond de Posbank en de Imbos op topsnelheid worden bedwongen. De boodschap luid: rijd maar lekker voor je zelf maar als de route rechtsaf op een klein fietspaadje het bos ingaat even verzamelen om gezamenlijk over de finish te gaan. Bij het fietspaadje gaat de route echter rechtdoor. Is het parcour dan toch veranderd sinds mijn laatste deelname? Waar gaan we nu stoppen? Gelukkig komt er wat later, bij Laag Soeren toch nog een
weggetje naar rechts. Daar dan maar even wachten tot we allemaal weer compleet zijn.
 
Na de laatste kilometers gezamenlijk gereden te hebben komen we weer aan bij de Gazelle. Het was me het partijtje wel. Alles
was anders. De route zag er anders uit, overal zat zand, een start op het uur van de uitslapers, mijn snelheidsmeter gaf ongekende statistieken en we hebben het toch nog redelijk droog gehouden. Wederom een geslaagde klassieker. Zou die volgend jaar weer verreden worden?

Ronde van Zuid Holland 18 juni 2005.

De voorspellingen qua weer waren goed tot zeer goed. Maar we moesten tocht nog even wachten op de zon. Met zo'n 10 man zijn we de Ronde van Zuid Holland gaan rijden. Jan had de route op een spiekbriefje staan. Dwars door het groene hart van Zuid Holland ging de route via Leiden naar Rijpwetering. Langzaam kwam de zon te voorschijn. In een lekker tempo werd er lekker doorgefietst. Richting Ter Aar ging het even mis. Jan was de controle kwijt. Hoe was het nou ook al weer. We hadden toch naar rechts gemoeten. Maar er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Zoveel hadden we niet omgereden. Richting Nieuwkoop kwam de koffiegeur ons tegemoet. Voor een kleine 4 euro vijftig werd er twee maal koffie en 1 maal appelgebak met slagroom geserveerd. Een uitstekende prijs in deze tijd van bezuinigingen. Na de koffie ging de route richting Boskoop. Helaas moesten we onderweg een extra stop maken. Jan was lek. Niet Jan zelf. Nee daar komt geen vocht uit. Nee zijn band was lek. Gauw omwisselen en weer verder. In een lekker tempo, goed te volgen voor iedereen, kwamen we aan in Rijswijk. Helaas heb ik er nu een probleem bij. Mijn wielerkleding heb ik altijd aan ook al loop ik in mijn zwembroek.

 

Belevenissen van de wandel / fietstocht in Bennekom.                                                                                                    4 juni 2005

De groep fietsers was weliswaar wat kleiner dan het voorgaande jaar, maar toch een gezellige ploeg. Dit jaar besloten mijn man en ik niet te gaan fietsen, maar te gaan wandelen. Totaal waren er 7 liefhebbers, 6 vrouwen en één “heldhaftige” man, mijn ega wel te verstaan. Het vertrek vanaf Tebodin kantoor verliep weer per comfortabele touringcar bus, dus op naar Bennekom! Onderweg hielden wij, wat het weer betreft, de moed er in. Iedere keer als de lucht een beetje opklaarde riep Mar de Koekkoek: zie je wel het wordt zonniger!!! Ter plaatse kregen wij in de Panorama-Hoeve een kopje koffie met gebak aangeboden en werden aan de fietsers de routebeschrijving uitgereikt en wij kregen de wandeltocht overhandigd door de organisator Jan de Koekkoek. De fietsers vertrokken en ook wij gingen op weg, met de paraplu en ik droeg zo’n plastic poncho met capuchon. Wij zouden 7.5 km lopen en af en toe brak er een beetje zon door de bomen in het bos en dat gaf wat hoop voor de rest van de wandeling. We liepen wel te soppen en te glibberen op alle paden omdat de dagen ervoor ook al héél wat regen was gevallen. Jan zei nog: ‘als je onderweg een restaurantje of zo ziet, ga maar wat gebruiken, ik krijg de rekening dan wel!’ Van het plan 7.5 km lopen zijn wij niet verder dan 4.5 km gekomen, want de regen kwam op een gegeven moment echt met “bakken” uit de hemel. En onze gedachten waren bij de groep fietsers en wij riepen steeds: oh, wat zullen ze “doorweekt” zijn, wat zullen ze het zwaar hebben! Tijdens de wandeling door het bos kwamen wij niemand tegen, nog geen hond liep er rond. Aangezien het niet droger werd en er niets in het bos te vinden was om er iets te gebruiken, zijn wij doornat terug gekeerd naar het beginpunt de Panorama-Hoeve waar we op de groep moesten wachten. De afspraak was dat een ieder zich daar omstreeks 16.00 uur zou verzamelen maar wij kwamen er al om 13.30 uur weer terug. Om het wachten te veraangenamen, werden er wat sappige verhalen verteld. En wachtende op de fietsploeg hebben we ons ergste hongergevoel al wat gestild, de één met koffie en gebak, de ander met een kopje soep of pannenkoek met advocaat en één had zo’n trek, die bestelde patat met kroket…..Maar gelukkig bleek het totaalbedrag binnen de perken te zijn gebleven. Ik was vanaf mijn knieën tot mijn enkels drijfnat door het afdruipen van die poncho natuurlijk, dus voortaan toch maar een plu…..! E de regen bleef maar vallen met af en toe een beetje droog. De fietsploeg kwam op tijd binnen en wat schetste onze verbazing, ze kwamen praktisch droog binnen; ik kon het haast niet geloven. Het bleek dat al die buien plaatselijk zijn geweest en waar zij fietsten was af en toe een beetje regen geweest. Enfin, toen aan de pannenkoek, allerlei keuzes natuurlijk plus een drankje erbij, heerlijk. Thuisgekomen kon er geen maaltijd meer bij, we zaten echt vol. De terugreis weer met de bus, deze keer bleek het een dubbeldekker en wij gauw naar boven om voorin te kunnen zitten; het is net alsof je zelf rijdt, alleen en stuurtje ontbreekt. Annemarie en Leo Beekhuizen hadden hetzelfde idee en zaten ook voorin bij ons. En laat het nou droog geworden zijn op de terugreis. We hebben met het ploegje dat boven bij ons zat erg gelachen en ook Riek Moesman gaf rake opmerkingen waardoor dat vele lachsalvo’s ontlokten en wie kreeg de schuld van alle opmerkingen: IK natuurlijk en ik was echt niet de gangmaker hoor! Wel de hele uitgaansdag was weer goed in elkaar gezet en ondanks alle regen, veel plezier gehad. We houden ons aanbevolen voor het volgende jaar!

Liesbeth Bredow-Picard

Gezinstocht 4 juni 2005.

Door Anne-Marie Beekhuizen-de Wit

Tebodin Fietsdag zaterdag 4 juni 2005

Iedereen hield zijn hart vast op deze jaarlijkse fietsdag van Tebodin. De weersvoorspellingen logen er dan ook niet om: regen, wind, hagel en met een beetje geluk misschien nog een mager zonnetje. Waar begonnen we aan?? Toch zat iedereen om kwart voor 9 in de bus die ons naar restaurant De Panoramahoeve in Bennekom zou brengen. Hoe dichter we bij het startpunt kwamen, hoe harder het regende. Een beetje stilletjes arriveerden we in het gezellige restaurant waar we bijzonder vriendelijk en gastvrij met koffie werden ontvangen. Iedereen kreeg weer praatjes toen het buiten droog werd. De wandelaars vertrokken met een gedetailleerde kaart en de fietsers haalden snel hun fiets tevoorschijn. We hadden er zin an! Met de regenpakken voor het grijpen (of uit voorzorg al aangetrokken) konden we rond kwart voor 11 beginnen aan de Tour de Veluwe van pak ‘m beet 45 kilometer. De eerste 12 km door de prachtige natuur leidden ons naar de eerste stop, namelijk restaurant het Wolvenbosch in Wolfheze. Maar helaas had Nico Sepers al binnen het kwartier een lekke band. Fluks werd deze door Leo, Jan en Nico geplakt en konden we de rit weer vervolgen. Nét toen iedereen in het Wolvenbosch een plekje had veroverd barstte buiten de bui los! En niet zo weinig ook. Na het eerste bakkie koffie volgde natuurlijk toen nog een tweede en ook het appelpuntje vond gretig aftrek. Wij zaten droog! Nadat de bui letterlijk was overgewaaid stapten we verkwikt weer op de fiets voor de 2^e etappe richting Otterlo. Ook dit gedeelte van de tour was werkelijk schitterend. We vingen nog een paar druppeltjes regen maar dat mocht geen naam hebben. We waren tenslotte niet van suiker gemaakt!In Otterlo aangekomen was het natuurlijk tijd voor weer een drankpauze en hierna was het alweer tijd voor de laatste kilometers terug naar Bennekom. Na een laatste tussenstop bij de schaapskooi vlógen we bijna terug naar de Panoramahoeve voor de heerlijke pannenkoeken die daar op ons wachtten. Tegen half 5 kwamen we daar aan en de pannenkoeken verdwenen als sneeuw voor de zon in onze hongerige magen. Na een bijna droge fietsdag waarop zelfs reeën zijn gespot, 1 lekke band en minimaal 4 valpartijen (nee, we noemen geen namen John en Marion W) ging het aan het eind van de dag weer huiswaarts. Na een zéér uitgelaten terugtocht werden we er tegen zevenen bij Tebodin weer uitgeknikkerd. Hier werd door iedereen hartelijk afscheid genomen en we kijken alweer uit naar volgend jaar!

Hierbij de complimenten aan de organisatie die weer voor een perfect verlopen en gezellige dag heeft gezorgd!

Bedankt namens iedereen!

Abdijentocht 22 mei 2005.

Het is 22 mei 2005. Het weekendje TC Tebodin staat weer voor de deur. Dit jaar wat vroeger dan normaal. Maar dat mag de pret niet drukken. Wel de conditie bij een aantal van ons. Zo vroeg in het seizoen. Jan heeft dit jaar gekozen voor de Abdijentocht met een afstand van 120 kilometer. Het voorseizoen valt een beetje in het water waardoor menigeen een conditie achterstand heeft. Iedere dag wordt de weerpagina op het Internet bezocht. Wat zal het weer gaan doen dit weekend. De vooruitzichten worden iedere dag wat beter. Dan is het zaterdag. Zoals gewoonlijk verzamelen bij Jan. Iedereen op tijd en de stoet vertrekt richting Tilburg. Met 23 mannen en 1 vrouw zal TC Tebodin meedoen aan de Abdijentocht in Tilburg. Er wordt geslapen in het Bastion Hotel, of in de camper van Henk. Rond het middag uur is iedereen wel een beetje op adem gekomen en wordt er gezellig een drankje genuttigd. De één iets meer dan een ander. Voor de volgende ochtend wordt met de balie een tijd afgesproken om gewekt te worden. Dit was geen probleem en iedereen zou om 7.00 uur gewekt worden via de telefoon. In Moergestel wordt die avond lekker Grieks / Egyptisch gegeten. De hele club bij elkaar en als een goed voorzitter weet Jan het eerste drankje van het huis te krijgen. Na een heerlijke maaltijd nog even wat verse zuurstof voor de spijsvertering of ontnuchtering (hielp niet). Dan maar weer terug om in het hotel nog wat te drinken of direct te gaan slapen. De kampeerders moesten nog een stukje lopen. Langs de fietsenwinkel, de chinees en dan rechts af. Maar niet iedereen was het daar mee eens. Eindelijk aangekomen, is het ook hier direct gaan slapen. Voordat de ogen dicht gingen barste een enorme wolkbreuk los. Een slecht voorteken zal je denken. Maar dan is het 6.30 uur. De speciale wekdienst kwam langs. Een muziekkorps stopte precies bij het hotel. Iedereen was op tijd wakker. Jan werd bedankt voor de speciale wekservices. "Ja dat heb ik speciaal gedaan voor jullie, om de dag goed te beginnen". Met de muziek nog in de oren, werd er die ochtend enorm goed ontbeten. De eieren en de spek gingen de buikjes in. Na het ontbijt en de muzikale wekdienst van Jan was het heup de fiets op. Op weg naar het klooster. De fraters cq paters stonden al te wachten. Het weer was perfect. Droog, een goede temperatuur maar iet wat te veel wind. Na inschrijving, de gebruikelijke groepsfoto en de zegen van frater of pater Gregorius, vertrekt de groep onder leiding van Jan naar de volgende abdij Achelse Kluis, of was het de Acherse Kruis. Jan weet het niet meer. Maar goed, fietsen en volg de bordjes is het motto. Volgens de beschrijving loopt de route door "het gebied van de Acht Zaligheden". Ik ben ze niet tegengekomen. Maar ik moet wel zeggen de omgeving bijzonder mooi is. Vlak voor Dommelen is het stoppen voor koffie met gebak. Lekker op het terras in de zon even op adem komen. Na deze pauze is het weer de fiets op. Door het bosgebeid van Leender gaat de route naar de abdij "Achelse Kluis". Voordat we hier aankwamen begonnen wat fietsen tegen te stribbelen. Een achterband die langzaam leeg liep. Een crankstel die los ging zitten. Maar we hebben het toch gered. Bij de abdij was de volgende stop. De mankementen werden hersteld. Na een korte stop ging de karavaan weer verder. Langzaam kan de man met de hamer op bezoek. Maar wat wil je. 90 % van die dag alleen maar wind tegen. De route gaat verder via Borkel naar Schaft. Door een schitterend natuurgebied "de Malpie" is het genieten van heidevelden met vennen, broedende kopmeeuwen. Schitterend. Na dit mooie natuurgebied rijden we richting Bergeijk, Weebosch en Eersel. Met nog een extra stop komen we weer aan bij de abdij in Tilburg. Met muzikaal onthaal (de jagers van Tilburg) werden wij ontvangen. Mooi was het niet, maar goed, ik doe ze het niet na. Nu was het toch de beurt aan Jan. De bestelling werd opgenomen. Na het uitdelen van de drankjes kom je dan er achter dat er 1 streepje ontbreekt. Dus een keer extra lopen. Ook bij de tweede ronde kwam de ezel langs. Dat mag de pret niet drukken. Na een lekkere douche en een goede maaltijd is iedereen weer lekker naar huis gegaan. Het was weer een geslaagd weekend. Klasse en hulde aan het bestuur van TC Tebodin.  

Sluitingsrit 30 oktober 2004.

Zaterdag 30 oktober was onze laatste rit voor 2004. Na eerste een bakkie te hebben gedaan, vertrokken wij met zo'n 20 toerders om 9.15 uur vanuit de Spartaan te Rijswijk. De afstand voor vandaag zou ongeveer 50 kilometer bedragen. De rit ging via Delft, langs de vliet richting Kethel. Via Kethel reden we door het natuurgebeid "de Bommeer" gelegen vlak bij Vlaardingen. Het was bijzonder nat doe ochtend. Met veel bladeren op weg werd het behoorlijk glad. Dus goed uitkijken want je ligt zo op je neus. Vlak voor het restaurant "het Wapen" van Maasland kreeg Mark Buis een lekke band. Gelukkig hadden we hier onze stop en kon de band rustig verwisseld worden. Na de koffie en de appelpunt ging de rit verder. Nog geen 3 kilometer verder was de volgende lekke band. Een cursus bandje verwisselen zal voor een aantal van ons een uitkomst bieden. Nadat e.e.a. was verwisseld ging de tocht verder. Toegejuicht door een twintigtal wandelaars bracht weer wat leven in de brouwerij. Ook ging het zonnetje af en toe schijnen. Na 1,5 kilometer was het weer raak. Lek werd er geroepen. We konden maar beter gaan lopen werd er geroepen door de wandelaars die ons passeerde. Langs de Zweth ging de rit verder richting Rijswijk. Om 12.30 kwamen via Den Hoorn, Rijswijk weer bij de Spartaan terug. De rit zat erop. Na wat verfrissing inwendig maar ook uitwendig wat het tijd voor de mosselen, en wie niet van mosselen hield kreeg nasi. Met nog wat drankjes erbij was het toch nog een geslaagde dag. Het seizoen zit erop. Fietsen mogen weer in het vet. En aftellen maar naar het jaar 2005. 

18 en 19 september 2004 Weekend TC Tebodin.

Dag 1.

Fietsen naar Duitsland

Na enig voorbereiden en uitproberen van de verschillende routevarianten door de voorrijders is het dan zover. Er is een tocht van Maarsbergen naar Kleve en ook weer terug. Verzamelen bij Jan de Koekkoek (Koek voor wie hem kent) van Tebodin Den Haag.  Bij de tussenstop in Woerden komt er nog versterking. De rest, inclusief de voorrijders staan al klaar in Maarsbergen op het buitenverblijf van enkele clubleden. Voor de eerste dag is een freelance redacteur aangewezen om een stukje voor de krant te schrijven. De gelukkige ben ik, oud collega en thans werkzaam bij een van de klanten van Tebodin.

Wat moet je nu schrijven over een tocht die, zoals altijd fraai en afwisselend is. Voor sommigen is de eerste dag een beetje te lang. Voor anderen zoals altijd veel te kort. Fourage onderweg is nooit een probleem. De bananen in de bezemwagen zijn vers, de krentenbollen op rantsoen en als je met zijn allen stopt bij een uitspanning (horecalocatie) is er altijd appelgebak en koffie of thee. Het weer is bovendien altijd goed of zelfs heel prachtig en anders heb je de verkeerde fiets en kleding mee genomen. Er zijn altijd mensen die voorop willen rijden en anderen die ervan genieten om uit de wind gehouden te worden om lekker bij te praten, het landschap te aanschouwen of te filosoferen over van alles of niets. Waar moet je dan over schrijven als Jan je vraagt om een stukje over eerste dag te maken? 

Ik zou kunnen schrijven over het team van Tebodin Consultants & Engineers. Met zoveel technische know how en organisatorische talenten moet het toch mogelijk zijn om onze stalen rossen rijdende te houden. Inderdaad, het is gelukt. Anders dan andere keren waren er al bij de start allerlei storende geluidjes in de draaiende delen. De schakelmechanismen werkten niet perfect en hier en daar was het ook wat matig gesteld met de banden. Na het consult van ten minste vijf adviseurs is onderweg besloten om een band met een bobbel toch maar te vervangen voor een nieuwe. Die moest echter op de valreep worden aangeschaft op zaterdag middag in "the middle of nowhere". Waar is nu de inkoper? Gelukkig hadden we de bezemwagen die even terugkon naar het vorige dorp waar de lokale bikeshop wel wat op voorraad had. Behalve een band met een bobbel was er ook geratel. Hoe los je dat nu op. Ligt het aan de ketting of aan de tandwielen? Wederom werd advies ingewonnen van een groep experts. We zijn per slot van rekening onderweg met een ploeg van Tebodin Consultants & Engineers. De conclusie was dat het niet lag aan de verkeerde combinatie van tandwielen voor en achter, geen onbuigzame ketting en ook niet de smering. Gelukkig is de volgende morgen het euvel verholpen (werk voor de smid en "fine tuning" bij de fietsenmaker).  

Behalve over de technische ondersteuning kan ik natuurlijk schrijven over de route. Voor degene die het echt wil weten. Ik heb de eerste dag vooral uit de wind gereden en daar lekker bijgepraat, het landschap aanschouwd en gefilosofeerd over van alles en niets. Ik kan dus alleen maar in grote lijn schrijven over de route. Na de start in Maarsbergen zijn we via kleine wegen terecht gekomen bij de brug over de Nederrijn bij Rhenen. Zoals altijd is de route vlak dus het bergverzet kan thuisblijven. De brug kom je alleen op door te klimmen maar voor de rest is alles vlak. Via wat kleine weggetjes komen we uiteindelijk in Beneden Leeuwen aan. Hoe zijn we eigenlijk de Waal overgekomen? Inderdaad, weer via een brug. De Waal is groter dan de Nederrijn, de brug is groter dan bij Rhenen maar voor de rest is de route volkomen vlak dus het bergverzet kan thuis blijven. Verder gaat het wederom via kleine weggetjes naar de dijk van de Maas. Bij Ravenstein ligt weer een brug maar ja; de Maas is kleiner dan de Waal, dus de brug is eveneens kleiner dan bij Beneden Leeuwen dus we gaan nu strak naar het Oosten op weg naar Groesbeek. Is de route dan toch volkomen vlak? Voor de niet kenners van het Nederlandse land en de niet kenners van de vierdaagse van Nijmegen; Groesbeek ligt tussen een aantal fraaie heuvels maar het bergverzet kan thuis blijven. Zoals altijd belooft de toerleider een volkomen vlakke route door het Nederlandse land. Moet ik nog meer schrijven over het laatste stukje door het Reichswald naar Kleve? 

Ik kan natuurlijk ook schrijven over het eindpunt van de eerste dag. Jan de Koekkoek en collega's weten het altijd weer voor elkaar te krijgen; Veel voor Weinig. Na het bordje dat aangeeft waar we de grote weg moeten verlaten begint de oprit van ons hotelletje. Er zit zelfs een bocht in de oprijlaan om de verrassing nog groter te maken. We overnachten in Schloss Gnadenthal. Groot, een beetje oud maar met een bos vol moderne kunst. Er is weinig te beleven maar de bediening is gastvrij. Enige zelfwerkzaamheid wordt op prijs gesteld aangezien het bier per krat wordt geserveerd en je de glazen zelf uit de kast mag halen. De wijn wordt geleverd met kurkentrekker. Na een heerlijke douche, schone kleren en nog wat nagenieten op het terras met uitzicht op de paleistuin wordt het avondeten geserveerd. Tot een ieders verbazing krijgt onze enige echte vegetariër wel eten voor een heel regiment zo groot als onze totale fietsploeg. We besluiten hem te helpen aangezien hij toch niet alles opkrijgt. De vleeseters krijgen echter niets dus het is maar goed dat wij mee hebben gegeten van de vegetarische dis. Achteraf toch maar eens de reservering er op nageslagen en inderdaad 15 maal 1 maal vegetarisch. Dat betekent geen biefstuk om de inwendige of uitwendige mens te verwennen. Na het nagerecht is er echter niemand die nog honger heeft. Na een ommetje door het park om de spijsvertering wat te ondersteunen scheiden de wegen. Het gros van de ploeg wil toch nog wel even feesten op het Fest mit Feuerwerk in Kleve. Ikzelf besluit om de dag te af te ronden met een krantje en mij goed voor te bereiden op de dag van morgen. Dat betekend niet te laat snaveltje dicht en oogjes toe.

Dag 2

Na een lekkere chinees, Tahoe met rijst, (een vegetarische maaltijd voor 16 personen) en een lekker toetje moest er wat vertier gezocht worden in het hotel. Dit was zeer moeilijk. Geen bar, geen bediening. En wat moet je dan die avond. Het geluk was aan onze zijde. Er was feest in Kleve. Een lichtjesfeest met als slot vuurwerk. Als er feest is moet de pubs dus open zijn. Wij naar Kleve. Met z'n alle in de bus. Na een korte rit komen we aan in Kleve. Het is nog een stukje lopen, maar daar zien we al lichtjes. Maar we zien geen bar of zo iets. Toch maar even vragen. Daar aan de overkant wordt er gezegd. Bij het restaurant aangekomen is er geen plek voor een man of 15. Wel was er een mobiele bar. Maar daar stonden een heleboel Duitsers bij. Jan neemt de bestelling op en gaat staan wachten. Een serveerster komt met een bak schone glazen. Zoals altijd is Jan erg behulpzaam. Hierdoor kan hij netjes voordringen. Dit wordt hem niet in dank afgenomen. Maar goed, wij ons drankje en het feest kan beginnen. Ondertussen worden hier daar wat braadworsten naar binnen gewerkt. Na het vuurwerk zijn we teruggegaan naar het hotel. Na nog een afzakkertje genomen te hebben werden de slaapvertrekken opgezocht. Tijdens de nachtelijk rust ging de Tahoe bij menigeen werken, en hier en daar klonken wat vreemde geluiden onder de dekbedden. Ik zeg niet bij wie. Het is zondag 7.30 uur tijd om op te staan. Na wat opfrissing is het ontbijten. Gelukkig was het ontbijt niet vegetarisch, maar lag er een lekker plakje vleeswaren te wachten. Vandaag zou de route anders zijn dan zaterdag. Gelukkig was de lucht helemaal opengetrokken na al die regen van die nacht. De route werd nog even met Barry, de chauffeur van de bus, doorgenomen. Nu kon er niets meer mis gaan. Rond 9.30 uur zitten we op de fiets. Door een mooi bosgebied gaat de route richting Groesbeek.  Na een prachtige afdaling komen bij een smal bruggetje waar de nodige irritatie ontstaat wie er als eerst over mag. In Overasselt is de eerste rust. Een lekker bakkie koffie met de bekende appelpunt glijden makkelijk naar binnen. De reis wordt voort gezet richting Valburg alwaar we de bus weer tegen zouden komen. Onderweg kwamen we nog wat bekende plekjes tegen van de Baumbergentocht die ook ooit hadden gereden. Bij het station van Valburg aangekomen wordt er wat gegeten en gedronken. Jan had weer voor bananen en AA-drank gezorgd. Na wat versnaperingen en een drankje. Nadat iedereen weer wat bijgekomen ging de reis verder richting Doorwerth. Hier en daar nog wat kleine beklimmingen. Via Wolfheze (de hei) ging de route richting Ede. Op de Ginkelse heide werd de laatste stop gehouden. Een bezoekje aan juffrouw Tok. En dan die lucht van een lekker gegrild kippetje. Na die Tahoe zou dat lekker smaken. Maar helaas het bleef bij een drankje. Nu nog het laatste stukje. Op naar Maarsbergen. Daar aangekomen, moe maar voldaan, hebben we het motel bezocht alwaar we konden douchen en lekker eten. Dat hebben we dan ook gedaan. Na het eten naar huis en lekker slapen. Via dit verhaal wil ik wel degene die dit mogelijk hebben gemaakt een grote pluim geven. Arie, Cees bedankt voor het organiseren van deze tocht. Barry, bedankt dat jij chauffeur wilde zijn van de volgbus. Jan bedankt voor de verdere organisatie. 

 

 

De 24 uurs van de Spartaan 3 en 4 juli 2004.

Het is zaterdagmorgen 3 juli. Het weer buiten is bijzonder slecht. Harde wind, flinke buien. Geen weer om eens lekker te gaan fietsen. Maar toch moet het, want TC Tebodin doet mee aan de 24 uurs marathon voor Mappa Mondo. Jan heeft ingeschreven met 18 mensen. Drie groepen van 6. Er zal in blokken van twee uur worden gefietst. Daarna heb je 4 uur rust. Om 10.00 uur is het verzamelen bij de Spartaan. Iedereen heeft er zin in maar is toch benieuwd wat er allemaal gaat gebeuren. Jan biedt namens TC Tebodin en tas aan met daarin ruim 780 euro voor Mappa Mondo. Om 11.00 uur vindt de start plaats op het parcours van de Spartaan door de wethouder van Rijswijk. Samen met een aantal kindertjes uit het tehuis worden de eerste twee ronde gezamenlijk afgelegd. Na deze rondjes beginnen de eerste groep aan haar rondjes. Na twee uur fietsen, om 13.00 uur dus, is de volgende ploeg van zes aan de beurt. En zo gaat het maar door. Om 15.00 uur is het laatste zestal aan de beurt voor de eerste ronde. Iedereen rijdt in zijn eigen tempo of houdt als groep zijnde een tempo aan. Zo komt men aan zijn kilometers. Het is geen wedstrijd maar meer een prestatie voor je zelf. Na ieder blok even lekker onder douche, zodat je lekker fris rond kan lopen. Het avondeten volgt, een lekker bordje pasta gaat er altijd in. Maar zelf heb ik ook het nodige bij me. Krentenbollen, bananen, reepjes, AA drankjes en nog andere suikers. De tweede serie begint om 17.00 uur en duurt tot 23.00 uur. Spieren beginnen pijn te doen. Maar TC Tebodin heeft haar eigen masseuse. Bedjes worden opgepompt om te gaan rusten. De avond valt in. Het wordt donker. De hele baan kan na 23.00 niet meer gebruikt worden ivm de donker. De kleine ronde is totaal verlicht, en voorzien van muziek. De supporters worden bezig gehouden met het rad van fortuin. Live muziek moet wat leven in de brouwerij geven, maar iedereen stormt naar buiten. Het is geen Frans Bouwer of Marco Borsato die speelt. Maar goed dit mocht de pret niet drukken. De eerst slaapjes worden gedaan en zonder supporters rijden de groepen door de nachtelijke uren. Om 5.00 uur, wanneer het al aardig licht begint te worden begint de laatste ronde. De eerste groep vertrekt om 05.00 uur en is om 07.00 klaar. Voor een lekker ontbijtje is gezorgd. Een lekker eitje bij een broodje kaas of broodje worst. De laatste groep begint om 09.00 uur en is klaar om 11.00 uur. De supporters kom weer om ons aan te moedigen voor het laatste gedeelte. Om 11.00 is de klus geklaard. Ik moet zeggen het is een hele ervaring. Het is alleen jammer dat de wind parten heeft gespeeld, maar de regen ons bespaard is gebleven. Qua organisatie en verzorging is deze 24 uurs bijzonder goed geregeld. (foto´s volgen)

5 juni 2004 De gezinstocht TC Tebodin te Ede en omstreken.

Het is vrijdagavond 19.00 uur. Het water valt rijkelijk uit de hemel. Maar toch moesten de fietsen worden ingeladen voor de gezinstocht. De mensen die met de bus meegingen moesten de fiets op vrijdagavond inleveren bij Jan. Op vakkundige wijze werden de fietsen ingeladen. Nog gauw even een bandje plakken en de klep van de bus kon dicht. De volgende morgen was het bij het kantoor van Tebodin verzamelen. Als een ware facilitair manager had Jan het hek geopend voor de auto's, zodat deze op de parkeerplaats van Tebodin konden worden gestald. Iets voor negenen kwam de bus aan. Een luxe touringcar van de firma Keessen, met hier en daar een rammeltje maar een prima vervoermiddel voor een dagje uit. Precies om 9.00 uur vertrokken we naar Ede. Onderweg kregen we de nodige uitleg over deze dag. Aangekomen in Ede bij het pannenkoekhuis Kernhem, stonden de fietsen al klaar. Ook de mensen die met eigen vervoer kwamen stonden al te wachten. Eerst gezellig met elkaar een kopje koffie drinken en daarna kon de tocht beginnen. Na afscheid genomen te hebben van de wandelaars, er waren ook wat dames die lekker gingen wandelen, vertrok de groep bestaande uit 46 vrouwen, mannen en kinderen richting de Ginkelse Heide. Tijdens de tocht zouden we drie keer stoppen. Na het oversteken van een gevaarlijk kruispunt gaat de groep het bos in. Door de prachtige natuur rijdt de groep richting de eerste stop. Onderweg kwamen we nog meer fietsers tegen die ook van de natuur wilde genieten. Niet iedere tegenligger was blij met de manier van fietsen van ons. Een oude man met een dikke sigaar in zijn mond was het vloeken niet verleerd. "Godverd.mme", ga aan de andere kant fietsen, klonk het door het bos. De eerste stop begon buiten. Iedereen had zijn bestelling doorgegeven. Koffie met een appelpunt of een kersenvlaai. Maar toen begon het te druppelen. Met meubilair en al is het vluchten de schuur in. Maar een grote parasol doet worden, dus bleven er ook mensen buiten zitten. Voor vertrek nog even plassen. En dat duurde en duurde. Er was namelijk maar 1 toilet. De rit gaat verder richting Otterloo. Kruispunten worden vakkundig afgezet door Jan , zodat al zijn kippetjes veilig konden oversteken. Na Otterloo gaat de route verder richting Lunteren. Bij een kerk is de tweede stop. Een kleine stop. Tocht nog even gauw een heilig plasje doen. Langs hele mooie huizen, en verkeer wat ons met een vaart passeert komen we aan in Lunteren. Hier is de derde en laatste stop. Weer worden we getrakteerd op een drankje namens TC Tebodin, of was het nou de personeelsvereniging van Tebodin. Het doet er niet toe we kregen weer een drankje. Na deze stop ging de tocht verder voor het laatste stukje. Het begon weer te druppelen. Gauw werden de regenjasjes te voorschijn getoverd. Zonder lekke banden, en andere mankementen kwamen we weer aan bij het pannenkoekhuis. Ook de wandelaars waren daar inmiddels aangekomen. De fietsen werden weer ingeladen. Hierna konden we aan de pannenkoek beginnen. Met een drankje erbij lieten we het ons allemaal smaken. Hier en daar deden wat spiertjes pijn, maar dat mocht de pret niet drukken. Na de overheerlijke pannenkoek ging iedereen weer de bus in zodat de reis richting Den Haag weer kon aanvangen. Jan het was weer een geweldige dag, en dank aan iedereen die aan deze dag zijn steentje heeft bijgedragen.

 

Openingstocht 2004.

Op 17 april was het dan zo ver. Met 15 man vertrokken we richting het Oeverbos bij Maasland. Het weer was bijzonder goed. Vele durfde het al aan om de blote benen te laten zien. Andere hadden nog twijfels, maar na afloop hadden de twijfelaars wel spijt. Om 9.15 uur vertrok de groep, na wat gebabbel en koffie, vanaf de Spartaan te Rijswijk. De fiets van Frans had een beetje moeite met opstarten. Maar met een beetje beleid was het toch mogelijk, om de rit mee te fietsen. Door het mooie groene hart van Zuid Holland ging de rit via Delft, Schiedam, Vlaardingen en Maassluis naar het Oeverbos. Onderweg was het bijzonder druk met wandelaars en andere fietsers. Lekker op het terras bij het Oeverbos was het tijd voor de gebruikelijke koffie met appeltaart (met slagroom natuurlijk). Na de overheerlijke koffie ging de rit terug via de Nieuwe Waterweg, binnendoor terug naar Rijswijk. Ook daar stond weer wat lekkers te wachten van Tebodin. De opening is geslaagd. Hopelijk hebben we bij iedere rit dit mooie weer, dan wordt het een mooi fietsseizoen.