Toerclub Tebodin Den Haag rijdt 220 km rondom De Bodesee.

Na enige maanden voorbereiding voor een vierdaagse naar de Bodesee, was het dan ma de zomervakantie, zover. Op woensdag 7 september moesten de fietsen worden ingeleverd bij Jan de Koekkoek in Rijswijk. Zoals elk jaar was er weer een bus beschikbaar gesteld door de PV van Tebodin, waarvoor onze dank. Dit was toch wel één heel bijzonder weekend. Een weekend waarin de positie van de voorzitter aan het wankelen was. Niet zo zeer om het niet kunnen, maar zijn dominantie werd aangetast. Jan was zijn rol als regisseur een beetje kwijt. Het ging niet meer zoals het allemaal in de draaiboeken stond, en het begon donderdag 8 september allemaal in Rijswijk.

Donderdag 8 september. Om kwart voor zeven was het een drukste van jewelste voor de deur bij Jan de Koekkoek. Daar vandaan zou de bus, met 41 personen, waarvan 28 fietsers, vertrekken. Nadat de koffers waren ingeladen werden op de "volgbus" de magneetplaten geplaatst met de tekst "Toerclub Tebodin Den Haag, Holland", zodat iedereen kon zien waar de fietsclub vandaan kwam. Omdat iemand zijn paspoort vergeten was (terwijl nadrukkelijk was gezegd hieraan te denken), konden we pas na 25 minuten vertraging vertrekken. Uiteindelijk vertrokken we om kwart over zeven richting Weert waar ons, in de Poort van Limburg, door de toerclub een kopje koffie met vlaai werd aangeboden. Daarna werd de reis voortgezet (met nog enkele stops), richting het Zwarte Woud. Na ca. 780 kilometer kwamen we aan bij ons hotel in Rosenfeld-Isingen, waar we een welkomstdrankje kregen aangeboden door het hotel. Jan de Koekkoek had reeds zijn lijst gemaakt met de kamerindeling, maar deze werd door "de hoteleigenaar" van tafel geveegd. Hij had namelijk een eigen, speciale manier van indelen, en wel op lengte, breedte, dikte etc. Dat was lachen!! Toen eindelijk ieder de sleutel van zijn kamer  had gekregen, konden we onze koffers gaan uitpakken. Inmiddels was het tijd geworden voor het diner. De toerclub bood iedereen een drankje aan tijdens het diner. Hoera !! Ook had de toerclub voor iedereen 10 consumptiebonnen. Voordat deze echter konden worden gebruikt, ging er heel wat aan vooraf.

De hoteleigenaar vertrouwde het namelijk niet. Begrijpelijk???? Alle bonnen moesten aan de achterkant worden gestempeld. Na anderhalf uur stempelen (400 bonnen) konden de bonnen eindelijk worden ingewisseld. Wat een toestand zeg, het leek wel oorlog. Na nog wat gedronken te hebben ging iedereen naar zijn kamer (natuurlijk op een paar na). Het werd toch nog half 2. 

 

Vrijdag 9 september. Na de lange busreis van donderdag werd de vrijdag een rustige dag. Met het hele gezelschap gingen we naar de watervallen van Schaffhausen, waar we met een bootje zijn gaan varen om zo dicht mogelijk bij de waterval te komen.  Het was een fantastisch gezicht als je al dat kolkende water naar beneden ziet storten. Op de terugweg naar het hotel hield de toerclub een loterij in de bus. Namens de Sponsoring die in het programmaboekje stonden waren wat prijsjes gekocht. De boekjes waren voordien van een nummer wat tevens je lotnummer was. De dames mochten niet meedoen met de loterij. Zij kregen een gratis toegang tot het bloemeiland "Mainau" aangeboden. En zo had iedereen toch zijn prijs. Na aankomst moest nog wel even een foto gemaakt worden in tenue. Iedereen moest erop komen te staan. Iedereen???? Ja iedereen. Maar mooi mis op het moment van het knippen ontbrak er één persoon. Arie Doeswijk was helemaal de tijd vergeten. Dus een foto zonder Arie Doeswijk. Ook moesten we nog even kijken om mee te kunnen doen aan de Duitse Lotto. De jackpot was enorm hoog. En wat kan je al niet doen met al die miljoenen. De buschauffeur omgekocht en hups nog even naar een dorpje voor wat loten.

Zaterdag 10 september. Het was zo ver. We moesten vroeg uit de veren. Het is half vier. Jan de Koekkoek had de mensen gewekt en ging naar beneden. Daar was nog niemand te bekennen. Toen iedereen beneden was, was er nog geen bediening te bekennen. Er was weer iets mis gegaan met de communicatie. Jan ging toch opzoek of hij iemand kom vonden. De eigenaar had zich verslapen. Na veel zoeken vonden we de lichtschakelaars. De tafels waren nog niet gedekt. De tijd begon te dringen. Het vertrek was namelijk om half vijf. We moesten met de bus nog zo'n 140 kilometer rijden naar Lindau. In de koelcel vonden we de lunchpakketten. Deze werden in de bus gebruikt als ontbijtpakketten en zo vertrokken we naar de vertrekplaats. Jan de Koekkoek was vooruitgegaan met het busje en de fietsen om de startkaarten te halen en te laten stempelen. Met de bus aangekomen stonden wij om 7 uur startklaar. Alleen de fietsen en Jan waren er nog niet. Afslag gemist, en dan moet je omrijden. Heel lang omrijden. Om 9.00 uur was ook Jan bij het vertrekpunt. Iedereen kreeg proviand mee. Om 9.00 uur zat iedereen op de fiets. Het weer was bijzonder slecht. Niet iedereen ging meer voor de monstertocht van 200 kilometer, maar er waren tocht nog een aantal die de gok waagde. Vanuit de start ging de route richting Bregenz (Oostenrijk). Na 30 kilometer kwamen we in het Zwitserse deel van de rit, richting Altenrhein, waar onze eerste controle was. Daar hield het gelukkig op met regenen en begon het zonnetje zo zoetjes te schijnen. Verder gin het, langs het meer, naar Kreuzlingen, Stein Am Rhein, naar Konstanz, waar we met de pont over moesten naar Meersburg. Deze overtocht duurde ca. 20 minuten; het uitzicht was schitterend. Na aankomst in Meersburg stond een klim te wachten van ca. 21%. Voor sommigen was dit een beetje te veel van het goede. Zij moesten van de fiets af om te lopen. Nadat iedereen was boven gekomen, konden we de tocht voortzetten. De tocht ging verder met flinke beklimmingen en afdalingen tot we weer in Lindau aankwamen. Het was toen half zes. We hebben toen de kaarten laten afstempelen en de prijzen in ontvangst genomen. TC Tebodin was de grootste groep een kreeg ook hiervoor een prijs. Een mooi schilderij in glas en lood.Na het binnen halen van de 200 kilometerrijders en een lekker pilsje tot besluit zijn we weer richting het hotel gegaan om ons lekker op te frissen. Om 21.00 uur was het diner. Iedereen kreeg weer een drankje van de club. Na het diner kreeg iedereen een herinnering aangeboden. Ook werd mevrouw Doeswijk in het zonnetje gezet. Zij was jarig. De twee Arie's werden ook in het zonnetje gezet voor hun hulp tijdens het organiseren van deze reis. Beide kregen een gouden dasspeld. Ook Jan werd bedankt voor de perfecte organisatie (op sommige punten na dan). Na het laatste diner ging iedereen voldaan slapen.

Zondag 11 september. Na het ontbijt zijn we om 9.00 uur vertrokken richting Nederland. Onderweg nog een aantal malen gestopt. Om 19.00 uur komt de bus in Weert aan. Hier wordt weer gegeten. Na de nodige bedankjes en andere fijne woorden. Is het om 23.00 einde verhaal als iedereen weer terug is in Rijswijk. Het waren vier grandioze dagen met hier en daar toch wat leuke anekdotes.